ตั้งแต่เขียนบล็อกนี้ก็ผ่านมาสี่ปีแล้วเนอะ
 
ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย...
 
 
จริงๆก็ยังไม่ครบสี่ปีเต็มหรอก
 
เพราะเอนทรี่แรกเริ่มเขียนในวันวาเลนไทน์
 
ตอนที่ยังเป็นเด็กน้อยที่อัดแน่นด้วยพลังงานที่จะพุ่งไปข้างหน้า
 
ไม่มีความคิดที่ซับซ้อนและสุขุมรอบคอบเท่าตอนนี้
 
เป็นเสน่ห์แบบไร้เดียงสาที่หาไม่ได้อีกในวัยอื่น
 
 
เวลามันผ่านไปโดยที่เราไม่รู้ตัวจริงๆ
 
 
 
แต่สิ่งที่สำคัญกว่าคือสิ่งที่อยู่ข้างหน้า
 
 
ยังไม่มีใครรู้หรอกว่าต่อไปจะต้องพบเจออะไรบ้าง
 
ในตอนนี้ถึงแม้ว่าอาจจะไม่สามารถมุ่งหน้าไปได้
 
โดยไม่ต้องพะวงถึงสิ่งอื่นใดเหมือนเมื่อก่อน
 
 
...แต่ก็อาจทดแทนได้
 
ด้วยการขัดเกลาจากสิ่งที่ได้พบ
 
ซึ่งทำให้ความคิดที่สุขุม และซับซ้อนขึ้น
 
 
รวมถึงสิ่งที่ยังไม่ได้พบ
 
ซึ่งอาจจะนำไปยังที่ที่ยังไม่เคยไปถึง
 
 

ต่อไปนี้อาจจะได้แวะเวียนมาที่นี่บ่อยขึ้น
 
 
เพราะอยู่ในช่วงเสพติดข้อมูล
 
ยิ่งค้นหาจะยิ่งมองเห็นความเชื่อมโยง
 
และสิ่งที่น่าสนใจมากขึ้นไปอีก
 
 
แต่ยังไม่แน่ใจว่าจะมีเรื่องเกี่ยวกับอะไรบ้าง
 
เอาเป็นว่าคงหนีไม่พ้นงานแปล
 
และข้อมูลน่าสนใจในสิ่งที่ชื่นชอบกระมัง
 
 
 
เอาเป็นว่าต่อจากนี้ไปก็ต้องขอฝากเนื้อฝากตัวอีกครั้งนะ
 
 
 
ปล. อ่านเอนทรี่เก่าๆแล้วเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า
 
เมื่อก่อนก็เคยประสบหายนะในการย้อมผมเหมือนกัน
 
(ตอนที่กัดสีผมแล้วผมออกมากลายเป็นสีเหลืองไฮไลต์)
 
 
ทำให้มีกำลังใจขึ้นมานิดหน่อย
 
เพราะตอนนี้ประสบปัญหาในการย้อมผม
 
ซึ่งปลายผมเป็นสีเบอร์กันดี แต่โคนผมเป็นสีแดงเพลิง
 
(เพราะโคนผมติดสีดีเกินไปหน่อย)

 
ยังไงก็คงจะผ่านพ้นวิกฤติหัวแดงช้ำรักไปด้วยดีล่่ะมั้งเนอะ
 
 
 
ขอบคุณใครก็ตามที่กำลังอ่านอยู่ตรงนี้ด้วยจ้ะ